| Hier dan eindelijk, als beloofd, het beroemde(?) of toch bekende (?) verhaal over een CdH :
Peter Schoenmaker (57) verruilde Nederlands eerste 'boutique-hotel' Spaarne 8 voor een al even exclusief gastenhuis in de Midi-Pyrenee.
Lekker lui in de zon Natuurlijk is het Franse leven mooi en schijnt de zon het grootste deel van Het jaar. Maar anders dan velen denken is het niet altijd leven als God in Frankrijk, de handen moeten zo nu en dan flink uit de mouwen worden gestoken.
Elke keer als we gasten krijgen zorgen we er natuurlijk voor dat alles er goed uitziet. Het gras gemaaid, de borders gewied, het zwembad schoon en op de juiste zuurgraad getest. Afval dat om het huis slingert naar de déchetterie gebracht. Het grind bespoten met des herbagement omdat ook daar het onkruid tiert. Dat allemaal niet om indruk te maken - ze nemen ons maar zoals we zijn – maar omdat het hebben van gasten betekent dat je dagenlang niet aan je werk toekomt. U leest het goed. Leven in Frankrijk wil in de praktijk zeggen: werken in Frankrijk. Dag in, dag uit. Neem vandaag. Zaterdag komen Wim en Angusta met Hun twee honden voor een weekje. Dat wordt gezellig: een dagje Pau, een dagje de bergen in, een middagje prehistorische grottekeningen bekijken. Enzovoorts. Deze week moet er dus twee keer zo hard gewerkt worden. De dag begon met het water geven van de 50 potplanten, want de beloofde regen was weer uitgebleven vannacht. We hebben 8000 vierkante meter tuin, maar daar schijnen ook nog al die potten bij te moeten. Dat waren 30 gieters en dat kostte me een uur. Toen kwam het omspitten van het laatste stuk border naast het zwembad. 150 vierkante meter had ik al gedaan, dus deze laatste 30 waren een peulenschil. Uurtje. Dat doende zie je dat de loungestoelen na de winter nog naar buiten moeten, wat pas kan als de tegels om de piscine met de hogedrukspuit onder handen zijn genomen. Drie kwartier later, toen ik de loungers via de achterdeur naar buiten wilde sjouwen, bleek die uitgang versperd te zijn door de vracht dozen die IKEA weken geleden had afgeleverd. Dus eerst twee Sultan- bedden (daaraan heb je met veel logé's altijd een tekort) in elkaar zetten. Toen de nieuwe Billy-opzetkasten gemonteerd in de bibliotheek. Ook boekenkasten heeft een mens nooit genoeg, mede dankzij amazon.com. Dat kwam goed uit, want ik vond tussen de stapels boeken meteen de priem die ik al maanden kwijt was. Toen de vloer weer beloopbaar was en de zes meter extra plankruimte was gevuld, waren we weer drie uur verder. Even theepauze. De ligstoelen naar buiten. Merde! Ik had in de herfst de houten armleuningen er afgehaald omdat ze geschuurd en gebeitst moesten worden. Dus 16 leuninkjes geschuurd en gebeitst. Kwart over twee. Morgen moeten ze nog een keer. De metalen stoelen vertonen roestplekken. Op naar het dorp en witte Hammerite gekocht. Kun je lekker over de roest heen smeren. Het loopt inmiddels tegen vieren. Even het zwembad openen om de watertemperatuur te meten. Putain! De hogedrukspuit had een deel van het vuil in het bad gespoten. Bad stofzuigen. Kost wel drie kwartier. Kwam in het pomphuis de buitendouche tegen. Ook maar even gemonteerd. Kwartier. Kraan blijkt te lekken. Demonteren en repareren. Kwartier. Even plaspauze. De vlotter van de wc in het pomphuis loopt vast. Demonteren en âEUR¦ repareren. Nog even 6000 meter gras maaien en we kunnen aan de borrel. En dan heb ik het nog niet eens over al het werk dat Janneke vandaag gedaan heeft. Morgen nog de rest van de lijst met klusjes en dan komen de gasten. Als we zondag buiten zitten te lunchen hoor ik ze denken: die hebben toch een luizenleven met zo'n mooi huis in de zon. Op weg naar huis begint zij schuchter hoe het zou zijn als ze zelf...
Jongens, begin er maar niet aan! Jullie hebben ons toch...
 |